در این نشست، خانواده بهعنوان سلول اصلی جامعه و نخستین محیط تربیتی انسان معرفی و بر نقش پدر و مادر در ایجاد خانوادهای سالم، پویا و پایدار تأکید شد. وی با اشاره به اهمیت سالهای ابتدایی زندگی کودک، نقش والدین را در شکلگیری شخصیت، احساس امنیت، هویت و تعلق خانوادگی بسیار مؤثر دانست. همچنین ایجاد فضای امن، احترام، اعتماد و امکان گفتوگو از مهمترین عوامل تقویت روابط خانوادگی عنوان شد.
بخش دیگری از مباحث به نقش عملی والدین در تربیت فرزندان و هویتسازی اختصاص داشت. تأکید شد که رفتار والدین بیش از نصیحت و گفتار بر فرزندان اثرگذار است. همچنین از تحقیر، مقایسه، برچسبزنی و تمسخر فرزندان بهعنوان رفتارهای آسیبزا یاد شد و بر شناخت استعدادها و تفاوتهای فردی فرزندان، پرهیز از تحمیل آرزوهای والدین و کمک به آنان برای انتخاب آگاهانه مسیر زندگی تأکید شد.
در ادامه، مسئولیتپذیری و استقلال فرزندان از ارکان خانواده پویا معرفی شد. سخنران تأکید کرد محبت به فرزند نباید به معنای حذف همه سختیها و انجام تمام امور به جای او باشد؛ بلکه کودکان و نوجوانان باید متناسب با سن و توانایی خود در کارهای خانه و امور شخصی مشارکت کنند و پیامد طبیعی انتخابهایشان را تجربه کنند. احترام به حریم خصوصی فرزندان، فراهم کردن فرصت برای تجربه و اشتباه و تقویت تابآوری آنان ضروری دانسته شد تا فرزندان در آینده افرادی مسئولیت پذیر جامعه باشند.
