در نشست اخلاقی بر تفاوت میان دانستن مباحث اخلاقی و عرفانی با عمل به آنها تأکید شد. وی اظهار کرد که صرف مطالعه کتاب یا حضور در کلاس، انسان را متخلق یا عارف نمیکند و اخلاق حقیقی زمانی شکل میگیرد که آموزهها در رفتار و شخصیت فرد ظهور پیدا کند. همچنین ورود به مباحث تخصصی عرفان نیازمند طی مراحل علمی، کسب دانش و تجربه و بهرهگیری از استادان صاحبنظر است و نباید صرفاً با مطالعه چند کتاب یا شرکت در چند جلسه، ادعای تخصص در این حوزه داشت.
وی همچنین بر تدریجی و متناسب بودن تربیت اخلاقی و معنوی تأکید کرد و گفت دستورالعملهای عبادی و اخلاقی باید بر اساس ظرفیت، شرایط و میزان پیشرفت هر فرد ارائه شود. وی هشدار داد که مطالعه بدون راهنما و توصیههای سنگین و نامتناسب ممکن است موجب افراط، وسواس یا آسیب تربیتی شود. همچنین بر ضرورت افزایش سواد دینی و معرفتی برای تشخیص مسیر صحیح از عرفانهای کاذب و ادعاهای غیرمستند تأکید شد.
در بخش پایانی، نماز اول وقت و حضور قلب بهعنوان یکی از مهمترین برنامههای تربیتی مورد تأکید قرار گرفت. سخنران یکی از عوامل کاهش حضور قلب را شتابزدگی و درگیری ذهنی با مسائل روزمره پیش از نماز دانست و توصیه کرد افراد چند دقیقه پیش از اذان، فعالیتهای خود را متوقف کرده، با آرامش وضو بگیرند و ذهن خود را برای عبادت آماده کنند.
